-Εντάξει, Γκουένλιαν, την επόμενη φορά, απάντησε ο Κλίφορντ, ο δάσκαλος του χωριού. Δε θα τον αδικήσουμε τον συμπατριώτη σας, τον Ουαλό, πες το του μπαμπά σου.
-Θα το πω, κύριε, είπε χαμογελαστή, αφού ο πατέρας της άφησε την Ουαλία και ήρθε στο χωριό όταν παντρεύτηκε τη μητέρα της.
-Μην την πιστεύετε, πετάχτηκε ο αδερφός της ο Έμρυς. Δεν τη νοιάζει η Ουαλία. Τη νοιάζει που ο Γουάλας θέλει να ψηφίζουν και οι γυναίκες. Μας ζάλισε χθες στο σπίτι, όλο για αυτό μιλούσε.
-Μη φωνάζεις, είπε ο Κλίφορντ, έτοιμος να γελάσει. Κι εσείς κάντε ησυχία, είπε στον Τζον, τον Λούθερ, τη Χάρριετ και την Άγκνες. Παρά τρίχα γλιτώσαμε την άλλη φορά στο σχολείο.
Τα παιδιά ησύχασαν. Βγήκαν ένα ένα από το εγκαταλειμμένο σπίτι και επέστρεψαν στα σπίτια τους, πριν ξημερώσει. Τους άρεσε αυτό που είχαν ξεκινήσει δυο χρόνια πριν. Τότε ήταν που ο Κλίφορντ ήρθε για να αντικαταστήσει τον προηγούμενο δάσκαλο, που μετακόμισε στο Λονδίνο. Το χωριό βρισκόταν κοντά στα σύνορα με την Ουαλία, μερικά μίλια βόρεια του Σρούσμπερι, της γενέτειρας του Δαρβίνου. Νότια του Σρούσμπερι, στα εδάφη της Ουαλίας, βρισκόταν το Λάνμπαντοκ, η γενέτειρα του Γουάλας. Δυο φυσιοδίφες λοιπόν, ένας Άγγλος και ένας Ουαλός, σχεδόν κοντοχωριανοί, κατάφεραν να συνεργαστούν και μετά από πολλές περιπέτειες, να δημοσιεύσουν τη Θεωρία της Εξέλιξης.
Η θεωρία τους προκάλεσε διχασμό στους θρησκευτικούς κύκλους. Η ιδέα της προσαρμογής των οργανισμών στις αλλαγές του περιβάλλοντος, ο αφανισμός όσων δεν προσαρμόζονταν και η δημιουργία νέων ειδών από τα παλιά που εξελίχθηκαν, συγκρούονταν με την Αγία Γραφή. Κάποιοι κληρικοί χρησιμοποίησαν ακόμη και την ιδέα της καταγωγής του ανθρώπου από τον πίθηκο για να προσβάλλουν τον Δαρβίνο και όσους τον υποστήριζαν. Κάποιοι άλλοι κατέκριναν τους προηγούμενους για την ασέβειά τους προς το Δαρβίνο, ο οποίος μέχρι το θάνατό του το 1882, υπηρέτησε με ακεραιότητα την επιστήμη, ακόμη και όταν αναγκαζόταν να αμφισβητήσει ό,τι του είχε διδάξει η θεολογία.
Δυστυχώς, στο χωριό υπήρχε περίεργο κλίμα· ο αιδεσιμότατος Αμβρόσιος ήταν εχθρικός προς τη Θεωρία της Εξέλιξης και κανείς δεν του άνοιγε συζήτηση για να κατανοήσει γιατί παρέμενε αδιάλλακτος, ακόμη και είκοσι χρόνια μετά το θάνατο του Δαρβίνου. Όχι ότι ήταν κανένας αγριάνθρωπος, όλοι οι πιστοί της ενορίας των Αγίων Πάντων τον αγαπούσαν και τον σέβονταν. Ειδικά οι ηλικιωμένοι είχαν να λένε ιστορίες για το πόσο νοιαζόταν για τους συνανθρώπους του και πόσο είχε βοηθήσει να οργανωθούν τα ορφανοτροφεία των γύρω περιοχών. Εφόσον λοιπόν το μοναδικό μελανό σημείο ήταν η αδυναμία του να δεχτεί την αξία της επιστήμης, ακόμη και την εποχή που άρχισαν να ηλεκτροδοτούνται διάφορες περιοχές της Αγγλίας, αποφάσισαν όλοι να ασπαστούν τις δικές του ιδέες. Κανενός η ζωή δε θα άλλαζε, αν ένας ογδοντάχρονος ιερέας κατανοούσε πώς λειτουργεί η εξέλιξη. Άλλωστε, ούτε το ποίμνιο είχε πολυκαταλάβει, οπότε το χωριό παρέμεινε για χρόνια αντιδαρβινικό.
Κάποια παιδιά των μεγάλων τάξεων όμως ήταν ανήσυχα πνεύματα και ρωτούσαν διάφορα μέσα στο μάθημα, φέρνοντας σε δύσκολη θέση τον Κλίφορντ. Για να αποφύγει ο δάσκαλος τις άβολες συζητήσεις μέσα στην τάξη, μάζεψε τους φιλομαθείς σε κάποιο διάλειμμα και τους πρότεινε, αφού το εγκρίνουν οι γονείς τους, να συγκεντρώνονται στο σχολείο νύχτα, ένα Σάββατο κάθε μήνα και να κάνουν κρυφά μάθημα πάνω στις δημοσιεύσεις του Δαρβίνου, του Γουάλας και άλλων επιστημόνων. Έτσι, και τις εξελίξεις θα παρακολουθούσαν και τις ισορροπίες θα κρατούσαν με το υπόλοιπο χωριό.
Τα παιδιά το συζήτησαν με τους γονείς τους την ίδια μέρα κιόλας. Κάποιοι γονείς ήταν επιφυλακτικοί. Την επομένη, μαζεύτηκαν στο σπίτι του Έμρυς και της Γκουένλιαν, για να τους εξηγήσει τις λεπτομέρειες ο Κλίφορντ. Τους επιβεβαίωσε λοιπόν ότι ο μόνος λόγος της μυστικότητας ήταν η διατήρηση της ηρεμίας στο χωριό, αφού όλοι γνώριζαν ότι αν έφταναν κουβέντες στα αυτιά του ιερέα, θα τον στενοχωρούσαν. Εξάλλου, και οι γονείς ήταν ευπρόσδεκτοι να παρακολουθήσουν. Κάπως έτσι, οι δισταγμοί υποχώρησαν.
-Θα είμαστε η Μυστική Αδελφότητα των Σπίνων! αναφώνησε με ενθουσιασμό ο Έμρυς.
-Γιατί των Σπίνων; ρώτησε ο πατέρας του.
-Έτσι, προς τιμήν του Δαρβίνου. Διάβασα ότι σε κάτι νησιά που πήγε, είδε ότι κάθε είδος σπίνου έτρωγε άλλη τροφή και για αυτό είχε άλλο σχήμα ράμφους.
-Εντάξει, είπε γελώντας ο πατέρας του. Μόνο να μην μας ανακαλύψει ο αιδεσιμότατος, γιατί τότε θα είμαστε η Αδελφότητα των Αμαρτωλών Σπίνων. Εσένα θα αφορίσει πρώτο, που έχεις το όνομά του στα Ουαλικά.
Κι έτσι άρχισαν τα μαθήματα. Ο Κλίφορντ κρατούσε το ενδιαφέρον τους αμείωτο, φέρνοντας κάθε μήνα καινούρια κείμενα. Ούτε που τις φανταζόταν αυτές τις περιπέτειες, όταν πρωτοήρθε στο χωριό. Το αποκορύφωμα ήταν τη νύχτα που είχαν ξεχαστεί, μιλούσαν δυνατά και έξω από το σχολείο έτυχε να περνά ο αιδεσιμότατος. Ευτυχώς, τον είδε η Χάρριετ από το παράθυρο και πρόλαβαν να ησυχάσουν και να κρυφτούν, πριν αποκαλυφθούν. Τότε, για μεγαλύτερη ασφάλεια, αποφάσισαν να συναντιούνται στο εγκαταλειμμένο σπίτι στην άκρη του χωριού.
Ώσπου μια Κυριακή, συνέβη κάτι αναπάντεχο. Ο αιδεσιμότατος δεν εμφανίστηκε στην εκκλησία. Όλοι αναρωτιούνταν τι είχε συμβεί. “Η καρδιά του σταμάτησε, τον πήρε ο Θεός κοντά του”, είπαν οι γείτονες που τον φρόντιζαν. Το χωριό βυθίστηκε στη θλίψη. Την επόμενη μέρα, ήρθε ο ιερέας του διπλανού χωριού για να τελέσει την κηδεία. Οι Σπίνοι έσπευσαν να βοηθήσουν. Δάκρυσαν όταν είδαν το φέρετρο να σκεπάζεται με χώμα. Στην “ιδιοτροπία” αυτού του ανθρώπου χρωστούσαν τη δημιουργία της Αδελφότητας. Τι θα γινόταν τώρα με τις συναντήσεις; Θα σταματούσαν; “Ας έρθει ο καινούριος ιερέας και βλέπουμε”, είπε ο Κλίφορντ.
Μετά από μέρες, έφτασε ο αντικαταστάτης. Οι Σπίνοι προσφέρθηκαν να τον βοηθήσουν να τακτοποιηθεί στο καινούριο του σπίτι. Ο Κλίφορντ, παρατηρητικός όπως πάντα, είδε ανάμεσα στα βιβλία του ιερέα την “Καταγωγή των Ειδών” του Δαρβίνου. Το ξεφύλλισε, είδε σημειώσεις σε αρκετές σελίδες. Με συγκρατημένη αισιοδοξία, το είπε στα παιδιά λίγο αργότερα.
-Δηλαδή ο καινούριος είναι σαν κι εμάς, είπε σκεφτικός ο Έμρυς.
-Δε χαίρεσαι; ρώτησε η Άγκνες.
-Όχι. Τώρα δε θα είμαστε οι αμαρτωλοί του χωριού. Τέρμα οι συναντήσεις.
-Μπα, θα συνεχίσουμε, είπε με πονηρό ύφος ο Κλίφορντ. Μέχρι να γίνουν όλοι αμαρτωλοί.
Το διήγημα συμμετείχε στο διαγωνισμό "ΣΥΝΕΥΡΕΣΕΙΣ" των Εκδόσεων ΛΟΓΟΤΥΠΟ. Είναι βασισμένο στη Θεωρία του Δαρβίνου, η οποία θεωρήθηκε (και πιθανόν να θεωρείται ακόμη) "αμαρτωλή" από σκληροπυρηνικούς εκππροσώπους της θρησκείας, καθώς και από αρκετούς πιστούς. Παρά τις φιλότιμες προσπάθειες που καταβλήθηκαν για να διακριθεί το διήγημα, δε θεωρήθηκε αρκετά "αμαρτωλό" για να ξεχωρίσει. Οι όροι του διαγωνισμού βρίσκονται εδώ. Οι φωτογραφίες προέρχονται από εδώ και εδώ.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου