Όταν το χιόνι μάτωσε

 Αγνάντευε τη θάλασσα, κοίταζε και θυμόταν

τα χρόνια που τα ξωτικά κρύβονταν μες στο δάσος.

Ζούσανε μες στα δέντρα του, κρυφά από...

τους ανθρώπους

και έβγαιναν για να τα δουν μονάχα τα παιδιά τους.

Αυτά μόνο τον έβλεπαν των ξωτικών τον κόσμο.

Μα ύστερα μεγάλωναν, ξεχνούσαν ό,τι είδαν.

Άκουσε πίσω του φτερά. Όχι, δεν ήταν μόνος.

Ο εγγονός του πέταξε και κάθισε κοντά του.

Παλιά πετούσανε μαζί στα σύννεφα επάνω.

Τώρα όμως ήταν δύσκολο, μικρά ήταν τα ταξίδια.

Τα κουρασμένα του φτερά δεν ήταν όπως πρώτα.

Τώρα είχε τα εγγόνια του• τους έλεγε ιστορίες

για τον καιρό που ζούσανε χωρίς φτερά στις πλάτες.

Παίζαν κοντά στη θάλασσα, τρέχανε μες στο δάσος.

Ώσπου μια μέρα βρήκανε ένα κόκκινο πετράδι

από αυτά τα λαμπερά του κόσμου των ανθρώπων,

που θύμιζε τριαντάφυλλο, που έμοιαζε με αίμα.

Άλλοι το ήθελαν πολύ και είπαν να το κρατήσουν,

μα τα παλιά τα ξωτικά δεν το’θελαν κοντά τους.

Γνώμη κανείς δεν άλλαζε. Τι έπρεπε να γίνει;

Ύψωσε τείχος παγερό ο μάγος τους, ο Ελάιντορ.

Δε θα άφηνε να μοιάσουνε στους τρόπους των ανθρώπων.

Έδωσε στους μισούς φτερά και στο βουνό πετάξαν.

Οι άλλοι έμειναν εκεί, μαζί με το πετράδι.

Περίμενε ο εγγονός να ακούσει για τη μέρα

όπου το χιόνι μάτωσε και έλιωσε το τείχος. 

Τότε ο παππούς του πέταξε προς τη γιαγιά Φιντέλμα

και τα φτερά του μπλέχτηκαν μες στα κλαδιά των δέντρων.

Τότε έσταξε το αίμα του και έλιωσε τον πάγο

και οι δυο φυλές των ξωτικών ενώθηκαν και πάλι.

-Θα φύγω, είπε στον μικρό, ώρα να πάω κοντά της.

Ήταν πολλά τα χρόνια μου χωρίς την αγκαλιά της.

Σαν χάθηκε, πλησίασα τον μάγο, τον Ελάιντορ.

«Την άφησες χωρίς φτερά», του είπα θυμωμένος.

Το όχι του με πίκρανε, μα άδικο δεν είχε.

«Δε νοιάστηκε να’χει ποτέ φτερά στους δυο της ώμους.

Πετάξατε όμως αγκαλιά στων αστεριών τους δρόμους».

Βρες την Κορντέλια, μικρέ, και τάξε της τα αστέρια.

Ούτε εκείνη έχει φτερά, μα αν έρθει μαζί σου,

μην αισθανθείς πως πρόδωσες τη φτερωτή φυλή σου.

Το ποίημα συμμετείχε στον 2ο Πανελλήνιο Ποιητικό Διαγωνισμό U Write του ιστότοπου iTravelPoetry. Ουσιαστικά ήταν μια απόπειρα να αποδοθεί με έμμετρο λόγο η fantasy ιστορία "Το παγωμένο τείχος", που γράφτηκε πριν τρία χρόνια. Οι όροι του διαγωνισμού είναι εδώ. 

Η φωτογραφία είναι μια από αυτές που τράβηξα το Δεκέμβριο του 2015 κατά το ταξίδι μου στο Harstad (Βόρεια Νορβηγία).