ιππείς ήταν περισσότεροι.
Χαιρόταν να ιππεύει δίπλα στον πατέρα του. Και χάρηκε περισσότερο, όταν την πρώτη φορά, ο πατέρας του τον καθησύχασε για τις σκιές των νεκρών που τους ακολουθούσαν. «Μη σε τρομάζει αυτό που βλέπεις», είπε, όταν είδε το φοβισμένο του βλέμμα. «Λίγοι από τη φυλή μας το βλέπουν. Εδώ είσαι ο μόνος».
Φέτος δε φοβόταν. Θα ταξίδευαν για δυο εβδομάδες, όπως οι πρόγονοί τους σχεδόν εκατό χρόνια πριν, θα έφταναν στο νεκροταφείο και θα τιμούσαν με την Τελετή των Δακρύων εκείνους που σκοτώθηκαν. Ήταν το τελευταίο έγκλημα των λευκών ενάντια στη φυλή του. Δε θα το άφηναν να ξεχαστεί.
Το παραμύθι συμμετείχε στο διαγωνισμό του 121 Words με αφορμή τις 6500 δημοσιευμένες ιστορίες. Οι ιστορίες που συμμετείχαν, ήταν εμπνευσμένες από τον τίτλο του βιβλίου "Αυτά που κρύβουν οι σκιές" (Κωνσταντίνος Ανυφαντής).
Μέρος της έμπνευσης για τη δική μου ιστορία προήλθε και από ένα ιστορικό γεγονός, τη σφαγή των Ινδιάνων Lakota στο Wounded Knee από τον Αμερικανικό Στρατό, που συνέβη στις 29 Δεκεμβρίου 1890. Από το 1986 και μετά, πραγματοποιείται κάθε χρόνο πορεία Ινδιάνων ιππέων για να τιμήσουν τη μνήμη των προγόνων τους που χάθηκαν στο Wounded Knee.
Περισσότερες πληροφορίες για τη σφαγή θα βρείτε εδώ, εδώ, εδώ κι εδώ.
Ψάχνοντας πληροφορίες για το γεγονός, ανακάλυψα ότι υπάρχει και σχετικό μουσείο, Wounded Knee - The Museum
Πηγή φωτογραφίας: voanews.com
ΠΗΓΗ
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου