Δυο φτερά στο πέλαγο και τα νεύρα χάλια

“Μα πού εξαφανίστηκε το μούλικο;” αναρωτιόταν ο Δαίδαλος, καθώς έψαχνε το γιο του ανάμεσα στα σύννεφα. “Ίκαρεεεεε!” φώναξε ανήσυχος. Και πριν προλάβει να... το επαναλάβει, άκουσε μια απελπισμένη κραυγή που τον σκυλόβριζε να περνά ξυστά δίπλα του και να σβήνει, καθώς ο Ίκαρος έπεφτε προς τη θάλασσα, μαζί με τα κατεστραμμένα φτερά. Ένιωθε το μυαλό του να του ρίχνει απανωτά χαστούκια, όταν σκέφτηκε τη Ναυκράτη και πώς τον αγριοκοίταξε, όταν ανακάλυψε τα φτερά και κατάλαβε τι σχεδίαζε μαζί με το γιο τους. Έτσι έκανε όποτε δεν της άρεσε κάτι. Τον αγριοκοίταζε και μετά του χαμογελούσε, σαν να του έλεγε “για τόλμα”. 

Πέταξε προς τη θάλασσα ελπίζοντας σε ένα θαύμα. Μα οι θεοί δεν του έκαναν το χατήρι. Ο Ποσειδώνας διέταξε τα κύματα να ξεβράσουν το σώμα στην πιο κοντινή στεριά. Είπε και ο Αίολος να βοηθήσει και οι άνεμοι οδήγησαν τον Δαίδαλο στην ακτή για να βρει τον Ίκαρο. “Και στο είπα, δε θα σου βγουν σε καλό αυτά τα καμώματα τα ικαριώτικα”, μουρμούριζε καθώς τον έθαβε. 

Μόλις τελείωσε, γύρισε και είδε πίσω του δυο άντρες.

-Είστε ώρα εδώ;
-Εδώ, πίσω σου, όχι πολλή. Στο νησί είμαστε λίγο περισσότερη, μας πέταξε το κύμα στην ακτή πριν μέρες. Ποιον έθαψες;
-Τον γιο μου. Ποιο νησί είναι;
-Δεν ξέρουμε. Τόσες μέρες, δε βρήκαμε κάποιον να ρωτήσουμε. Αν δεν έχει ανθρώπους, μπορεί να μην έχει ούτε όνομα.
-Καλά, τους απάντησε ο Δαίδαλος κοιτώντας προς τον Ίκαρο. Τώρα είμαστε εμείς εδώ, κάτι θα βρούμε.

Η ιστορία συμμετείχε στον Διαγωνσιμό Μικροδιηγήματος 2026 των Εκδόσεων Άνω Τελεία. Οι όροι του διαγωνισμού βρίσκονται εδώ και εδώ. Η φωτογραφία τραβήχτηκε στο Ναύπλιο τον Σεπτέμβριο του 2025