Μπροστά στον καταρράκτη

Στεκόταν και κοίταζε πότε την πανσέληνο, πότε τον καταρράκτη. Λίγα βήματα μέσα στο νερό και θα βρισκόταν σε...
έναν άλλο κόσμο. Ο γέρος με τη μακριά γενειάδα την προβλημάτισε το πρωί. Τον είδε να κοιτάζει τον πάγκο με τα σπαθιά στο παζάρι.
-Να σας βοηθήσω να διαλέξετε; Ο πατέρας μου τα κατασκευάζει.
-Πατέρας σου; τη ρώτησε και της χάιδεψε τα μαλλιά κοντά στο αριστερό αυτί.
Η Σερένα απομακρύνθηκε. Δεν ήθελε να δουν τα αυτιά της οι άνθρωποι και να καταλάβουν ότι είναι ξωτικό. Θα τρόμαζαν.
-Φύγε, του είπε.
-Απόψε έχει πανσέληνο. Πίσω από τον καταρράκτη είναι ο κόσμος σου. Εκεί ανήκεις, της είπε και έφυγε.
«Εδώ είναι ο κόσμος μου», σκέφτηκε γυρνώντας την πλάτη της στον καταρράκτη. «Με τον πατέρα μου».





Το παραμυθάκι αυτό ήταν ανάμεσα στα 20 που διακρίθηκαν σε ένα διαγωνισμό fantasy λογοτεχνίας, στον οποίο οι συμμετοχές ήταν 305. Η φωτογραφία της πανσελήνου είναι μια από αυτές που τράβηξα στη Φωκίωνος Νέγρη το Νοέμβριο του 2016




ΠΗΓΗ