Η σχεδία του παππού

Δεν είχε ξαναπάει σε κηδεία. Εφτά χρονών και έβλεπε το φέρετρο με τον παππού να μπαίνει στη γη και οι άνθρωποι να ρίχνουν λουλούδια και να κλαίνε. Ήταν μεγάλος, αλλά πώς να...
αποχαιρετίσεις κάποιον που αγαπάς; Πώς να δεχτείς ότι δε θα τον ξαναδείς; «Ψηλά το κεφάλι, Μάρκο μου», θυμόταν τον παππού να λέει, όταν πήγαιναν με τη σχεδία βόλτα στο ποτάμι. Και ο Μάρκος καθόταν στη σχεδία και κοίταζε γύρω του, όσο ο παππούς τραβούσε κουπί.
Και ο ουρανός έκλαιγε εκείνη την ημέρα. Ώσπου η βροχή σταμάτησε και βγήκε ήλιος. «Ψηλά το κεφάλι», σκέφτηκε ο μικρός και κοίταξε στα σύννεφα. Τι ήταν αυτό εκεί πάνω; Με σχεδία έμοιαζε. Κι ο άνθρωπος πάνω της; Ήταν δυνατόν; «Ήταν», σκέφτηκε ο μικρός χαμογελώντας.





Το παραμυθάκι αυτό συμμετείχε στο διαγωνισμό του 121 Words και του περιοδικού "Σχεδία". Η φωτογραφία τραβήχτηκε στο Hamar (Νότια Νορβηγία) το Δεκέμβριο του 2015







ΠΗΓΗ