Σηκώθηκε από το αμαξίδιο και έκανε τα πρώτα βήματα. Το ένιωθε ξένο, αλλά θα συνήθιζε. Ήταν όρθιος για πρώτη φορά μετά το... τροχαίο. Κάποιες νύχτες έβλεπε στο όνειρό του ότι έτρεχε, όπως παλιά, ότι ήταν μέσα στο γήπεδο και ζάλιζε τους αντιπάλους με τις ντρίπλες του. Κάποιες άλλες, ξυπνούσε γιατί ένιωθε ότι τον πονούσε το πόδι του. Μετά, κοίταζε κάτω από τα σκεπάσματα και θυμόταν. Πόνος από μέλος φάντασμα, του είχε πει ο γιατρός που τον χειρούργησε. Συνέβαινε στους περισσότερους μετά το χειρουργείο. Έψαξε στο ίντερνετ να μάθει λεπτομέρειες. Ναι, έτσι ήταν. Τελικά δεν ήταν μόνος, ήταν συνηθισμένο αυτό που του συνέβαινε. Περπατούσε με όλο και πιο σταθερά βήματα και η οικογένειά του παρακολουθούσε σιωπηλά. Τους αγκάλιασε έναν έναν γεμάτος ευγνωμοσύνη.
Το παραμύθι συμμετείχε στο διαγωνισμό του 121 Words με θέμα την "Επανεκκίνηση". Το δέντρο της φωτογραφίας βρίσκεται σε μια λίμνη στον Καναδά. Περισσότερες πληροφορίες εδώ.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου